CLISMA

 

Gee whiz, ο ΓΑΠ περασε τον πρωτο σκοπελο, πηρε ψηφο εμπιστοσυνης για τη νεα κυβερνηση του. Ανεβηκαν και οι αγορες, από την Ασια μεχρι τις ΗΠΑ. Θα περασει όμως το δευτερο, την εγκριση του Μεσοπροθεσμου προγραμματος, μαζι με όλα τα peripherals? (εφαρμοστικοι νομοι, κλπ). Υποθετω πως ΝΑΙ. 

Το ζητουμενο είναι, το προβλημα μας θα λυθει;

Όπως εχω κατ’ επαναληψη πει σε τουτο το μπλογκ, όχι τωρα αλλα από περσι, η απαντηση είναι ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ.  Η αναδιαρθρωση του χρεους της Ελλαδας απλα μετατιθεται για αργοτερα, με ολη τη ζημια που θα προκληθει ενδιαμεσα, που προβλεπεται τεραστια. Αρα ποιο είναι το κερδος; Το μονο που μπορω να σκεφθω είναι ο χρονος που χρειαζεται για να οργανωθει καλυτερα η αναδιαρθρωση, δηλαδη αυτή να γινει συγκροτημενα και εθελοντικα (παιδακια, άλλος για κουρεματακι;) και όχι αναρχα (θα σου ξυρισω την καρκαλα θες δε θες).  Η ισως και ο χρονος για το περιβοητο fiscal integration (αν και με τα μυαλα που εχουν οι ευρωκλειδοκρατορες, πολύ αμφιβαλλω αν θα μπορεσουν να το κανουν εγκαιρα και σωστα). Η τελος χρονος για να γινουν οι περιβοητες διαρθρωτικες αλλαγες, ιδιωτικοποιησεις κλπ, αλλα ειλικρινα δεν προβλεπω ότι αυτές θα προχωρησουν σωστα, αν προχωρησουν καν.

Από αυτή την αποψη, εγω προσωπικα στο διλημμα ‘αναδιαρθρωση τωρα, ισως αναρχη’ η ‘αναδιαρθρωση αργοτερα, ισως συγκροτημενη, αλλα με τεραστια ζημια ενδιαμεσα στον κοσμακη’ ψηφιζω το πρωτο. Εκτος από την αποφυγη της τεραστιας ενδιαμεσης ζημιας, η προοπτικη μιας αναρχης αναδιαρθρωσης και του ντομινο στις παγκοσμιες αγορες μαλλον θετικες επιπτωσεις θα ειχε στη διαπραγματευση μας με την Τροικα. Υπο αυτή την εννοια, πλακα θα εχει να μην περασει ο ΓΑΠ το δευτερο σκοπελο. Πεποιθηση μου είναι ότι, ναι, μας κρατανε από τα **δια, αλλα τους κραταμε και εμεις τα δικα τους αρκετα σφιχτα. Το θεμα είναι, ποιος τα σφιγγει περισσοτερο.  

Στο σκληρο παιχνιδι οπου στη μια ακρη της αλυσιδας είναι αυτό που λεμε ‘ο κοσμακης’ και στο αλλο οι πασης φυσεως τραπεζες και αλλοι δανειστες μας, σημειωσατε 2. Το μεχρι στιγμης απολυτο δογμα στην ολη κουβεντα είναι ότι τις κακες επιπτωσεις της κρισης χρεους πρεπει να αναλαβει αποκλειστικα ο κοσμακης, οι δε δανειστες ο,τι και γινει πρεπει να είναι στο απυροβλητο (όχι μονο πληρης και εγκαιρη αποπληρωμη, αλλα και υψηλα επιτοκια).  Ενδιαμεσα στην αλυσιδα υπαρχουν και αλλοι παικτες, όπως οι κυβερνησεις που αποφασισαν τον υπερμετρο δανεισμο όπως και τι θα εκαναν τα λεφτα που πηραν, πχ να κανουν επενδυσεις η να τα ριξουν σε διαφορες μαυρες τρυπες, τεραστιους μισθους στις ΔΕΚΟ, προσληψεις ορδων στο δημοσιο και απιθανες παροχες στους ιδιους (βλ. Lexus,  συνταξεις, αλλα εξωφρενικα προνομια). Και αυτοι στο απυροβλητο.  Μονο ο κοσμακης στην καρμανιολα.

Ε πώς να το κανουμε, αυτό το παιχνιδι δεν μπορει να συνεχιστει επ’ αοριστον. Είναι κατι παρα πανω από σαφες, ακομα και σε αποφοιτο του δημοτικου, ότι τα νουμερα δεν βγαινουν. Όταν ο κοσμακης ψοφησει, κατι που είναι μαθηματικα προδιαγεγραμμενο ετσι όπως παμε, από πού θα παρουν τα λεφτα τους οι δανειστες; Δεν θα παρουν λεφτα, κατι άλλο θα παρουν. Και αν μη τι άλλο θα πληρωσουν (όπως αλλωστε επιτασσει η ορθη λειτουργια των αγορων πιστεως) την απερισκεψια τους να μας δανεισουν και το σχετικο ρισκο που ανελαβαν.