BY DESIGN II

 

ΣΧΟΛΙΟ ΚΑΠΟΙΟΥ ΣΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ BLOG (BY DESIGN)- ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ.

Α θέμα:

Μπαξισι. Πουρμπουαρ. Γρηγοροσημο.  Κολοκουρο (αυτο ειναι του ΟΛΠ). Φακελακι. Μιζα και παει λεγοντας. Υπαρχουν πολλες λεξεις στο Ελληνικο λεξιλογιο για το ιδιο θεμα. Αυτο και μονο, η απιστευτη λεκτικη πλουσιοτητα, δεν μας λει κατι;

Επειδή πρόσφατα (πάλι) ασχολήθηκα, ξανα-εμπαίδωσα το τι συμβαίνει στο Ελληνικό Δημόσιο στον τομέα της έκδοσης και παρακολούθησης των διπλωμάτων οδήγησης (άδεια οδηγήσεως).

Α) Υπάρχει (από τα ΜΜΕ το μαθαίνουμε αυτό) ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ έκδοσης πλαστών διπλωμάτων, πέρα και έξω από την κανονική (και ουσιαστική) διαδικασία.

Β) Υπάρχει (από ίδια εμπειρία το ξέρω αυτό) πάγια τακτική λαδώματος (δε την γράφεις τη λέξη εδώ πιο πάνω) των εξεταστών, ώστε να είναι «επιεικείς» προς τον εξεταζόμενο. Δηλαδή (μεταφράζεται) να μην τον κόψουν χωρίς λόγο, ώστε να μη χρειαστεί να ξαναπάει για εξετάσεις.

Γ) Κανείς πολίτης (θεσμοθετημένο αυτό) δεν μπορεί να πάει μόνος του στην αρμόδια δημόσια υπηρεσία, να κάνει όλα όσα χρειάζονται, και να πάρει το δίπλωμά του οδήγησης. Πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να μεσολαβήσει «δάσκαλος» που θα κάνει όλη τη διαδικασία, και ο οποίος θα τον παρουσιάσει στους εξεταστές (και θα διαθέσει και το αυτοκίνητό του για την εξέταση).

Αυτό (η «μεσολάβηση» του αρμόδιου επαγγελματία μεταξύ πολίτη και δημοσίου) είναι θεσμοθετημένο σε πολλούς τομείς της δημόσιας διοίκησης. Παλιά, υπήρχαν έξω από τις δημόσιες υπηρεσίες οι «αιτησιογράφοι», δηλαδή άτομα που καθόντουσαν σε μια καρέκλα με ένα τραπεζάκι και έδιναν στον πολίτη το έντυπο της αίτησης, τα απαραίτητα χαρτόσημα, του συμπλήρωναν την αίτηση (οι αναλφάβητοι τότε ήταν περισσότεροι) και έτσι έβγαζαν μεροκάματο. (ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΟ: Και οι αιτησιογραφοι γραφανε με κατι κολυβογραμματα που κανενας δεν τα καταλαβαινε- εκτος βεβαια απο τις αρμοδιες υπηρεσιες). Τώρα αυτό έχει καταργηθεί, αλλά οι διάφοροι «διεκπεραιωτές» ζουν και βασιλεύουν. Εκτός απ’ τους «σχολή οδηγών» λαμπρό παράδειγμα είναι οι «εκτελωνιστές». Επάγγελμα που δεν υπάρχει σε άλλη Ευρωπαϊκή (ή βορειοαμερικανική) χώρα.  Και αν δεν είναι «θεσμοθετημένο», είναι τόσα τα εμπόδια που βάζουν οι «υπηρεσιακοί παράγοντες» στον πολίτη που θα πάει π.χ. να εκτελωνίσει ένα δέμα ή εμπόρευμα που του ήρθε στο τελωνείο, που είτε (το λιγότερο) δε θα το ξανακάνει ποτέ πια μόνος του, είτε θα διακόψει τη διαδικασία για να αναζητήσει τη βοήθεια κάποιου «διεκπεραιωτή».

Τι εξυπηρετεί η ύπαρξη αυτών των επαγγελμάτων?

Εξυπηρετεί τον άφοβο χρηματισμό των δημοσίων υπαλλήλων. Αν ο δημόσιος υπάλληλος που είναι υποχρεωμένος να κάνει μια δουλειά έρχεται σε επαφή με διαφορετικούς ανθρώπους κάθε μέρα, φοβάται να απαιτήσει (ή έστω να αφήσει να εννοηθεί) ότι θέλει κάποια «extra αμοιβή» για να κάνει τη δουλειά του. Φοβάται, γιατί δεν ξέρει κάθε φορά σε ποιόν «λοξό» έχει πέσει, και αν αυτός θα τον καταγγείλει για χρηματισμό. Με τον επαγγελματία διεκπεραιωτή αυτό είναι εύκολο. Έχουν γνωριστεί, τα συμφέροντά τους πολλές φορές συμβαδίζουν, και κυρίως είναι σίγουρος (ο δημόσιος) ότι δεν θα καταγγελθεί. Κατά κάποιο τρόπο «είναι στο κύκλωμα» και ο διεκπεραιωτής.

Δίπλωμα οδήγησης > σχολή οδηγών.

Εφορία > φοροτεχνικός

Πολεοδομία > μηχανικός

Και άλλα παραδείγματα που δε μου έρχονται τώρα στο μυαλό.

Αλλά ας ξαναγυρίσω στο θέμα «δίπλωμα οδήγησης» μια που πρόσφατα είχα άμεση πληροφόρηση για το τι συμβαίνει στο χώρο.

Για να βγάλεις δίπλωμα, «ο νόμος απαιτεί»:

- Να υποβάλλεις αίτηση (με μερικά στοιχεία και δικαιολογητικά).

- Να πληρώσεις κάποια χρήματα προς το δημόσιο (έναντι αποδείξεων παραβόλου). (ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ: Και το παραβολο ΔΕΝ το πληρωνεις ΕΚΕΙ (1-stop shop), ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΣ ΣΕ ΤΡΑΠΕΖΑ ΝΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΕΙΣ, ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΔΙΚΗ ΟΥΡΑ ΓΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΡΑΒΟΛΑ)

- Να εξεταστείς από γιατρό ότι είσαι υγιής, τόσο ώστε να μπορείς να οδηγείς αυτοκίνητο (μάτια κλπ).

- Να διαβάσεις ένα βιβλίο με «θεωρία» ώστε να το μάθεις, και πάνω στο οποίο θα εξεταστείς «θεωρητικά».

- Να κάνεις κάποια μαθήματα (πρακτικά – οδηγώντας) με κάποιο δάσκαλο και με το αυτοκίνητο που σου διαθέτει ο δάσκαλος.

- Υπάρχει «ελάχιστος αριθμός μαθημάτων» που πρέπει να κάνεις, και τον οποίο πιστοποιεί ο δάσκαλος ότι έκανες.

- Να προσέλθεις στην εξέταση, η οποία γίνεται με το αυτοκίνητο του δάσκαλου, με τον εξεταστή του δημοσίου μέσα (και το δάσκαλο) και να κάνεις ότι σου πει ο εξεταστής (στρίψε, πάρκαρε, σταμάτα, ξεκίνα, κλπ).

- Αφού γίνουν όλα αυτά, και αφού «περάσεις» την εξέταση, σου ορίζουν σε πόσες μέρες θα πας να πάρεις το δίπλωμα στο χέρι σου (το οποίο πια – για όσους δε το ξέρουν – είναι σαν πιστωτική κάρτα).

- Το δίπλωμα ισχύει μέχρι το 65ο έτος ηλικίας, μετά το οποίο απαιτείται πάλι ιατρική εξέταση (ανά τριετία).

- Δεν υπάρχει περιορισμός στην ηλικία. Συγγενής μου ετών 92 έχει δίπλωμα εν ισχύει και οδηγεί (μόνο που η ανανέωσή του έχει ετήσια και όχι τριετή διάρκεια).

Το αποτέλεσμα όλων των ανωτέρω (για κάποιο περίεργο λόγο) είναι ότι μεταξύ των κυκλοφορούντων οδηγών υπάρχουν (σε διαφορετικά ποσοστά):

- Άσχετοι (και άσχετες) με την οδήγηση άνθρωποι, που αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια υγεία, τάξη και κυκλοφορία.

- Άτομα χωρίς κυκλοφοριακή αγωγή (σαν αυτούς που κλείνουν τις ΛΕΑ σε κάθε μποτιλιάρισμα της Εθνικής Οδού).

και βέβαια

- Δημόσιοι υπάλληλοι που χρηματίζονται (και φοροδιαφεύγουν) για να δώσουν δίπλωμα στους υποψήφιους οδηγούς.

Αφήνω ασχολίαστα όλα τα υπόλοιπα, και επικεντρώνω το θέμα στο χρηματισμό, ο οποίος για το δίπλωμα εμπλέκει τον κίνδυνο ατυχημάτων με οδυνηρές συνέπειες για ανθρώπους που δεν φταίνε σε τίποτα (γιατί τους τρακάρει ένας άσχετος οδηγός).

Επειδή η οδηγική ικανότητα δεν είναι εύκολα μετρήσιμη (δεν είναι «Πήδα άλμα σε μήκος, αν περάσεις τα 3m είσαι ικανός») αλλά αποτελεί σύνολο διαφόρων ικανοτήτων, πράγματι απαιτείται εξέταση στην πράξη.

Άρα πρέπει κάποιος που ξέρει να οδηγεί (καλά), να κρίνει αν ο εξεταζόμενος είναι ικανός.

Αυτό που διαπίστωσα εγώ (πρόσφατα) ότι γίνεται κατά την εξέταση είναι το εξής:

Ο δάσκαλος είπε στον υποψήφιο οδηγό (1-2 μέρες πριν από την εξέταση):

«Υπάρχουν αυτοί που δεν τα παίρνουν, και υπάρχουν και αυτοί που τα παίρνουν. Αν πέσεις σε αυτόν που τα παίρνει και δεν του τα δώσεις, θα σε κόψει. Μπορεί να βρει κάποιο λόγο. Η ταρίφα είναι 200 ευρώ. Δεν ξέρω από σήμερα ποιος θα είναι ο εξεταστής, γιατί τον μαθαίνουμε την τελευταία στιγμή. Αποφάσισε τι θέλεις να κάνεις».

Σημειωτέον ότι «αποτυχία» στην εξέταση σημαίνει επανάληψη. Παλιότερα υπήρχε περιορισμός στο χρόνο της επανεξέτασης (δε μπορούσες νωρίτερα από ένα μήνα), αλλά τώρα ο περιορισμός αυτός έχει καταργηθεί. Μπορείς αμέσως (να ρέει το χρήμα γρήγορα). Και βέβαια σημαίνει έξοδα (πάλι δάσκαλος, παράβολο κλπ).

Το παιδί μου (περί αυτού πρόκειται) με ρώτησε τι να κάνει, και δεν ήθελε να λαδώσει για να πάρει το δίπλωμα (η αγνή παιδική ψυχή). Εγώ όμως ήξερα ότι αν κοβόταν αυτό θα σήμαινε ξανά έξοδα, ξανά ταξίδια (σπουδάζει σε επαρχιακή πόλη), ξανά άγχη, και (πιθανότατα) ξανά λάδωμα. Οπότε είπα «Δώσ’τα και ξεμπέρδευε», δηλαδή εγώ δώς’τα, πράγμα που έγινε (την τελευταία στιγμή ο δάσκαλος είπε «Τα παίρνουν αυτοί»). Προφανώς προηγουμένως πήγαμε και σε 1-2 ερημιές όπου του έδωσα το αυτοκίνητο για να δω προσωπικά εγώ τι καταλαβαίνει από οδήγηση και εν τάξει, δεν είναι σαν εμένα που οδηγάω 40 χρόνια, αλλά είναι για να βγει στο δρόμο χωρίς κινδύνους.

Τα πήραν? Τα κράτησε ο δάσκαλος? Τα μοιράστηκαν? Ποτέ δε θα μάθουμε. Πάντως η εξέταση έληξε αίσια. «Πέρασε».

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ: Ποτέ βεβαια δεν ξερεις αν ο διεκπεραιωτης δινει ΟΛΟ το ποσο στον δημ. υπαλληλο- φανταζομαι θα κραταει και αυτος καποια προμηθεια. 

Τι πρέπει να γίνει για να σταματήσει αυτό το βιολί:

Να αντιγράψουν το σύστημα που υπάρχει σε άλλες χώρες (ΕΕ ή ΗΠΑ). Ακριβώς το ίδιο.

Απορώ γιατί δε το κάνουν και οι πολιτικοί μας. (ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ: ΕΓΩ ΔΕΝ ΑΠΟΡΩ)

Β θέμα:

Εξυπνος δεν ειναι εκεινος που ειναι συνεπης στις φορολογικες του υποχρεωσεις, αλλα εκεινος που θα βρει τροπο να φοροδιαφυγει.

Αυτή η πρόταση είναι σωστή.

Ξέροντας ότι οι φόροι σου πάνε στην απύθμενη μαύρη τρύπα που καταπίνει τα πάντα (τροφοδοτώντας με μέσα επιβίωσης τους περιγραφόμενους στο προηγούμενο θέμα εξεταστές υποψηφίων οδηγών) και

Ξέροντας ότι ανά πάσα στιγμή θα χρειαστεί να πληρώσεις λαδώματα, μπαξίσια, πουρμπουάρ, γρηγορόσημα, φακελάκια και άλλα τέτοια ποσά, καλύτερα να ΜΗΝ πληρώνεις φόρους (όσο μπορείς) και να κράτας τα λεφτά σου για να κάνεις τη δουλειά σου όποτε σου χρειαστεί. Αν τα δώσεις στους φόρους, ΔΕΝ θα κάνεις τη δουλειά σου.  Στα φάγανε.

Γ θέμα:

Προκηρύσσει μια υπηρεσία ένα διαγωνισμό. Π.χ. κατασκευή γέφυρας, προϋπολογισμός 1 εκ.

Ετοιμάζονται να «δώσουν προσφορά» 15 εργολάβοι για να τη φτιάξουν.

Έστω ότι η δουλειά έχει περιθώρια έκπτωσης 30%. Αυτό (λογικά) σημαίνει ότι ο μειοδότης από τους 15 θα την πάρει με 700.000.

Ενίοτε όμως (ή πάντα), η δουλειά «στήνεται». Δηλαδή οι 15 εργολάβοι συμφωνούν να μην την «χτυπήσουν». (Αν την «χτυπήσουν» μπορεί να κατακυρωθεί και με έκπτωση μεγαλύτερη από 30%, γιατί είτε κάποιος έχει ανάγκη τη δουλειά (και την προκαταβολή), είτε γιατί ελπίζει ότι θα τα βγάλει στην πορεία (νέες τιμές, αναθεώρηση μελέτης κλπ), είτε απλώς είναι τρελλός.

Αν δεν την χτυπήσουν (οι συνεννοήσεις γίνονται ακόμα και απ’ έξω από την αίθουσα ανοίγματος προσφορών), τότε:

3-4 δίνουν προσφορά με έκπτωση 1%, 2%, 3%, και 3,5%.

Θα την πάρει ο 3,5% (συνεννοημένοι ως προς το ποιος θα την πάρει – συνήθως πάει με τη σειρά). Οι υπόλοιποι δεν συμμετέχουν.

Αυτός όμως οφείλει να «δώσει κάτι» στους άλλους που συμμετείχαν, και σ’ αυτούς που δε συμμετείχαν.

Κριτήριο για το αν κάποιος δικαιούται το «κάτι» του είναι αν έχει έρθει έχοντας στο χέρι την εγγυητική συμμετοχής.

Γίνεται σύγκριση μεταξύ της «χτυπημένης» προσφοράς (την έχει μαζί του ούτως ή άλλως ο συμμετέχων) και της «ακριβής» (του στησίματος). Και επ’ αυτών των αριθμών γίνονται διάφορα παζάρια και μοιρασιές, και στο τέλος μοιράζονται επιταγές, τις οποίες κρατάει ένας «υπεράνω υποψίας» εργολάβος, χαίρων εμπιστοσύνης από όλους.

ΚΑΙ ΛΕΩ ΕΓΩ: ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΥΤΑ?? ΑΝ ΝΑΙ, ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΩΖΕΙ ΤΙΠΟΤΕ, ΟΥΤΕ ΤΡΟΙΚΑ ΟΥΤΕ ΚΑΝΕΝΑΣ.