Με το επ αοριστον κλεισιμο του ΕΜΠ με αφορμη το θεμα της διαθεσιμοτητας μερικων διοικητικων υπαλληλων, νομιζω οτι το ιστορικο αυτο Ιδρυμα εχει φτασει σε αποσταση ε (οπου ε πολυ μικρος αριθμος) απο την απευκταια τερματικη κατασταση που περιεγραφα πριν καποια χρονια σε ΕΤΟΥΤΟ το αρθρο. Που το ειχα γραψει ΠΡΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ και ΠΡΟ Νομου Διαμαντοπουλου.
Και σιγουρα ΠΡΟ διαθεσιμοτητας.
Εαν ειναι ετσι, κριμα. Πολυ κριμα. Για τα παιδια, τους συναδελφους, για το ιδιο το Ιδρυμα, για την Ελλαδα. Για καποιους αλλους ομως, η κατασταση ειναι αυτο που ακριβως θελανε.
Μπορει αραγε να αναστραφει η κατασταση και ο φοινιξ να αναγεννηθει εκ της τεφρας του?
Προφανως δεν ξερω. Ποιος ειμαι εγω αλλωστε να ξερω. Αλλα παραφραζω απο το αρθρο εκεινο:
Όχι εάν πορευόμαστε το δρόμο που πορευόμαστε, με το ΕΜΠ κλειστο η μισόκλειστο, ενώ θα μπορούσε να έσφυζε από ζωή. Όχι εάν το ΕΜΠ δεν σταματήσει να είναι βορά των πάσης φύσεως κομματικών και άλλων παρατάξεων. Όχι εάν το ΕΜΠ δεν πάρει όλα τα μέτρα που θα του επιτρέψουν να λειτουργήσει όπως τα σοβαρά ξένα ΑΕΙ και να μπει στη λίστα των 500 (της Σαγκαης), και μάλιστα σε αξιοπρεπή θέση. Και τέλος όχι εάν δεν υπάρξει η κρίσιμη μάζα συναδέλφων, φοιτητών, αλλά και του Ελληνικού λαού, που θα εγκαταλείψει τη βολική σιωπή και θα φωνάξει όσο δυνατά μπορεί, ‘φτάνει πια αυτό το αίσχος!’
Απο τα ανωτερω προαπαιτουμενα, το πιο σημαντικο ειναι το τελευταιο. Η ως ανω κρισιμη μαζα δεν φαινεται να υπαρχει. Πολυς κοσμος ειναι απλα σε αφασια.
Και προφανως ευχομαι να βγω ψευτης.
No comments:
Post a Comment